Çok kolay bir insanın kalbini kırmak Onu üzmek, ağlatmak çok kolay Sevmeye cesaretimiz kalmamış sanki son zamanlarda Kendi içimizde kaybolmuşuz, bencilleşmişiz... Ne sevginin, ne aşkın, ne dostluğun hiç birinin değeri kalmamış Ey dünya sen misin bizi bu hale getiren, Sen misin birbirimize düşman eden, Şu üç günlük hayat mı esas değerli olan... Kalıp destek olmaktansa çok mu kolay kaçmak Kaçınca bir yere varılırsa eğer tabi, unutulursa... Gülmeyi nasıl da unutmuşuz içten, Ağlamak ki gözyaşların kuruyana dek Küsmek hayata Son vermek bir uçurum kenarında Bu kadar kolay mı Bu kadar mı acımasız herşey Bu kadar mı aciz kaldık Hiç birşeyden haberimiz olmadan mı yaşadık Sevemedik mi yoksa sevilemedik mi Neredeydi bunun hatası, kimdi sorumlusu Sen miydin bana değer vermeyen, yoksa ben miydim aslında kendimden çok seni seven Bu muydu suçum, kesilmiş bile cezam Sensizliği yaşıyorum yine Sana her gün sadece uzaktan bakabilmek Evet belki saçmaydı cesurluğum Seni sevdiğimi söylememdi en büyük suçum Yapmamalıydım Seni kendimden çok sevmemeliydim Umutsuzluğu bıraktın bana geride Küstürdün aşk denen o dikenli güle Hep dikeni battı kalbime, kanattı, ağlattı... Sordum kendime değer miydin sen Akan gözyaşlarıma... Beni hiç anlamayı denedin mi? Hiç kendi kendine bu acımasızlığını sorguladın mı? Sevilmenin değeri yoktu senin gözünde Ulaşamayacağın hedeflerdeydi hep gözün Sevilmek yerine sevmeyi seçtin Sen de benim gibi yenik düştün Karşılıksız aşkın acısını yaşadın Ve gelip bunu bana anlattın, tam adamına... Seni anlıyorum dedim, hemde çok... Sen yanımdayken bile sensizliği yaşıyordum ben Senin konuştuğun başka insandı, o ben değildim Gerçek yüzümü belki hiç görmedin Ya da görmek istemedin... Kolaydı çünkü ezip geçmek, kolaydı bilmiyor gibi davranmak Sana artık hiç bir şey demiyorum... Yokluğumda ne yapardın acaba diye düşündüm Sanırım hiçbir farkı olmazdı hayatının Sadece biri gelip geçti derdin Ve unutur giderdin Ama ben unutamazdım Ve unutamadım da Geçmişi silip atamadım Beceremedim Senin gibi kalpsiz değildim Sensizlik ağır yük Gelemezdim üstesinden Her şeyi unutup, kalbimi uzak bir yere fırlatıp Dönmek istedim sana Cesaret edemedim... Umutsuzluğum aşkımdan çok büyüktü Bütün bunları kimseye anlatamadım Ve İçimde patlamaya hazır bir keder var Canlı bomba misali dolaşıyorum ortalıkta Bazen diyorum hayat sen değilsin Gözümde çok değersizsin Olmuyor Ulaşamadıkça daha da değerleniyorsun Uzun zaman geçti bunları duysan gülersin belki Hiçbir suçu üstüne alınmazsın Bir de üstüne üstük sorarsın kime yazdın diye Susarım, hiçbir şey demeden başımı önüme eğer, Boşver derim Önemli bir şey değildi zaten Eskidendi... Sen üstelemezsin ve böyle geçer Bir konuşmamız daha Ve ben yine dönerim sensizliğime... Yaş mühim değil, düşüncelerim belki yaşımdan büyük ama ben mutluyum. Düşünmekten, düşlemekten... Nelere ilgim olduğunu zaten sitenin genelinde görürsünüz yansımıştır ona. Tolstoy'un bi sözü vardır çok severim: Bir insanın değeri kesirle ifade edilecek olursa , payı gerçek kişiliğini, paydası kendini ne zannettiğini gösterir. Ve payda büyüdükçe kesrin değeri küçülür. hayat,şiir,yaşam,ilginç,hikaye,öykü,olaylar,neden,gezi,gözlem,psikoloji,gerçekler,hayat.desenblog.com,desenblog,gitar,müzik,blog Mutluluk yürekli olana yakışır